Pracownia Kantar postanowiła sprawdzić, kto jest największym autorytetem dla Polaków. Wyniki okazały się… zastanawiające.
Kogo cenią Polacy?
Wyniki badania przeprowadzonego przez Kantar pokazują jasno, że w kraju mamy kryzys autorytetów. Większość Polaków nie jest bowiem w ogóle w stanie wskazać osoby, która jest dla niej wzorem do naśladowania. 42 proc. respondentów nie ma żadnego autorytetu, a 19 proc. nie znało odpowiedzi na to pytanie.
6 proc. podało członków najbliższej rodziny. Po 3 proc. wskazań uzyskali prezydent Andrzej Duda, Jarosław Kaczyński, Lech Wałęsa oraz Robert Lewandowski.
Jedynie dla 2 proc. ankietowanych autorytetem jest Jerzy Owsiak lub Iga Świątek. 1 proc. wskazał Donalda Tuska, Aleksandra Kwaśniewskiego, Rafała Trzaskowskiego, Mateusza Morawieckiego, Adama Małysza, Olgę Tokarczuk lub papieża Franciszka.
Z badania Kantara wynika, że 12 proc. ankietowanych wybrało odpowiedź „inne”. Badani wskazywali też innych polityków m.in. Szymona Hołownię, Borysa Budkę oraz Grzegorza Brauna, jak i sportowców m.in. Agnieszkę Radwańską czy Roberta Kubicę. W gronie autorytetów znalazło się miejsce też dla ludzi mediów m.in. Martyny Wojciechowskiej, Maryli Rodowicz, Elżbiety Jaworowicz oraz Ewy Chodakowskiej. Do tego grona dołączyła Janina Ochojska, ale też Anna Dymna i Rafał Ziemkiewicz.
Kantar Public przeprowadził sondaż 3-8 czerwca na ogólnopolskiej reprezentatywnej próbie 1012 mieszkańców Polski w wieku 15 i więcej lat. Przeprowadzono wywiady bezpośrednie wspomagane komputerowo (CAPI), realizacja terenowa badania została wykonana przez Research Collective na zlecenie Kantar Public.
Co nam to mówi?
Warto zauważyć, że powyższe pokazuje kryzys autorytetów. Fatalne wyniki polityków pokazują, że mamy kryzys przywództwa i to nawet w takim momencie jak dziś – kryzysie geopolitycznym.
Do tego nie cenimy nawet „ojców-założycieli” III RP, co pokazuje bardzo słaby wynik Lecha Wałęsy.
Słabo wypadają zarówno politycy z obozy władzy, jak i ci z opozycji.
Z czego wynika wszystko powyższe? Zapewne głównie z zawodu obecnym stanem klasy politycznej w Polsce, co z kolei jest efektem negatywnej selekcji kadr, jaka zachodzi w partiach politycznych. Bez zmiany powyższego trudno będzie wymagać od obywateli, by cenili polityków i rządzących.
