Prezydent Andrzej Duda podpisał projekt ustawy liberalizującej prawo regulujące zasady rozwoju energetyki wiatrowej i nowelizację Kodeksu wyborczego.
Przepisy przewidują, że minimalna odległość nowych elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej będzie wynosić nie mniej niż 700 metrów. Rząd pierwotnie proponował, by było to 500 metrów, jednak do zmiany doszło w trakcie prac w parlamencie.
Najważniejsze założenia ustawy wiatrakowej
Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego i strategiczna ocena oddziaływania na środowisko 
Nowelizacja ustawy wiatrakowej przewiduje, że nowe wiatraki będą mogły być lokalizowane tylko na podstawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego.
Podstawą dla określania odległości minimalnej – pomiędzy dziesięciokrotnością maksymalnej wysokości turbiny (reguła 10H) a minimalną odległością od budynków mieszkalnych będą wyniki przeprowadzonej strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wykonywanej w ramach przygotowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego.
W strategicznej ocenie oddziaływania na środowisko będzie się analizować wpływ emisji hałasu na otoczenie i zdrowie mieszkańców. Władze gminy nie będą mogły odstąpić od wykonania tej oceny dla projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, który uwzględnia elektrownię wiatrową.
Minimalne odległości dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i inne wyjątki
Ustawa wprowadza także minimalne odległości turbin wiatrowych od linii przesyłowych energii elektrycznej. Jednocześnie całkowicie znosi ona zakaz budowy budynków mieszkalnych w pobliżu istniejących turbin wiatrowych.
Ponadto, ustawa zachowuje zasadę 10H w przypadku parków narodowych, a w przypadku rezerwatów przyrody – limit 500 metrów. W przypadku innych form ochrony przyrody odległość ma wynikać z decyzji środowiskowej dla konkretnej instalacji.
Utrzymany został też zakaz budowy wiatraków na terenach parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i obszarów Natura 2000.
Obowiązek oferowania 10% mocy zainstalowanej mieszkańcom
Ponadto, inwestor elektrowni wiatrowych ma obowiązek zaoferować co najmniej 10% jej mocy zainstalowanej mieszkańcom gminy, którzy będą korzystać z tej energii na zasadzie prosumenta wirtualnego.
Każdy mieszkaniec tej gminy będzie mógł objąć udział nie większy niż 2 kilowaty i odbierać energię elektryczną w cenie wynikającej z kalkulacji maksymalnego kosztu budowy.
Certyfikacja serwisów technicznych elektrowni wiatrowych 
Ustawa wiatrakowa zakłada także, że prezes Urzędu Dozoru Technicznego (UDT) ma okresowo certyfikować (co 5 lat) oraz weryfikować kompetencje i zasoby podmiotu prowadzącego usługi serwisu technicznego elementów technicznych elektrowni wiatrowej – biorąc pod uwagę posiadany personel, jego kompetencje i uprawnienia do wykonywania określonych czynności serwisowych.
Prowadzony ma być rejestr podmiotów mogących świadczyć tego typu usługi. Weryfikacji ma podlegać również to, czy eksploatujący elektrownię wiatrową korzysta z usług certyfikowanego serwisu.
Apele o zachowanie w ustawie 500 metrów minimalnej odległości
Warto dodać, że niedawno przedstawiciele takich koncernów jak Google, Mercedes, Ikea czy Amazon zaapelowali do rządu o zachowanie w ustawie wiatrakowej minimalnej odległości 500 metrów od zabudowań.
Według tych firm zmiana minimalnej odległości z 500 na 700 metrów znacząco ograniczy potencjał energetyki wiatrowej na lądzie w nadchodzącej dekadzie, a co za tym idzie, spowoduje niewystarczającą ilość zielonej energii w sieci.
Fundacja Instrat oszacowała nawet, że zmiana 500 na 700 metrów oznacza, że pod inwestycje wiatrowe będzie dostępne o 47% mniej powierzchni Polski względem pierwszej wersji rządowej propozycji.
Kiedy ustawa wiatrakowa wejdzie w życie?
Ustawa wejdzie w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. Wyjątkiem będą przepisy dotyczące włączenia mieszkańców gminy, na terenie której zlokalizowana ma być elektrownia wiatrowa do katalogu prosumentów wirtualnych, które wejdą w życie z dniem 2 lipca 2024 roku.
