Erytrea – kraj jak więzienie. Takie miejsca jeszcze istnieją

180

Brak choćby jednego bankomatu, wolnych mediów, niezależnych sądów i przestrzegania praw człowieka. Przymusowa powszechna służba wojskowa. Cudzoziemcy nie mogą bez pozwolenia wyjechać ze stolicy.

Do więzienia można trafić na długie lata – i to bez jakiegokolwiek procesu sądowego i wyroku. Same zakłady karne przyjmują formę blaszanych kontenerów lub budynków do połowy wkopanych w ziemię, gdzie panują bardzo trudne warunki oraz ekstremalne temperatury. Dochodzi w nich do stosowania tortur i innych okrutnych, nieludzkich kar. Ponadto, duża część terenów kraju pozostaje zaminowana – oficjalnie “ze względów bezpieczeństwa”.

O jakim państwie tutaj mowa? O odizolowanej i nieobecnej na arenie międzynarodowej Erytrei. 2 marca o tym niewielkim afrykańskim kraju zrobiło się niespodziewanie głośno, gdyż sprzeciwiło się ono rezolucji ONZ, która potępiała agresję Rosji na Ukrainę. Tym samym dołączyło ono do ekskluzywnego klubu, w którym znalazły się także Syria, Korea Północna i Białoruś. Wszystkie najważniejsze informacje na temat Erytrei zostaną zaprezentowane poniżej:

Erytrea – podstawowe dane Informacje o Erytrei

Erytrea to państwo położone w północno-zachodniej Afryce, nad Morzem Czerwonym. Graniczy z Etiopią, Dżibuti i Sudanem. Powierzchnia tego kraju wynosi 117 tysięcy kilometrów kwadratowych, a jego stolica to powierzchni Asmara. W Erytrei mieszka około 3,7 miliona osób. W państwie obowiązują dwa języki urzędowe: arabski oraz tigrinia. W użyciu jest także język angielski. W kraju obowiązuje waluta nakfa. Erytrea dzieli się na sześć regionów.

Państwo to należy do takich międzynarodowych organizacji jak:

  • Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej
  • Międzynarodowa Organizacja Pracy
  • Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju
  • Międzynarodowy Fundusz Walutowy
  • Organizacja Narodów Zjednoczonych
  • Unia Afrykańska.

Historia Erytrei

Erytrea jest państwem stosunkowo młodym. Do 1941 roku jej terytorium było włoską kolonią. Następnie w 1952 roku Erytrea została uznana przez Organizację Narodów Zjednoczonych jako autonomiczny region w ramach ówczesnej Federacji Etiopii. W 1993 roku, po krwawej i trwającej ponad 30 lat wojnie domowej, kraj ten ostatecznie uzyskał niepodległość. Na jego czele stanął przywódca rebeliantów Isajas Afewerki.

Od tamtej pory Afewerki pozostaje dyktatorem, sprawującym w Erytrei władzę totalitarną. W kraju istnieje tylko jedna partia polityczna – Ludowy Front na rzecz Demokracji i Sprawiedliwości, której jest on przywódcą.

W 1998 roku wybuchła wojna Erytrei z Etiopią. Przyczyną wojny były spory o przebieg wspólnej granicy – odziedziczonej po epoce kolonialnej. W wyniku działań wojennych zginęło około 120 tysięcy osób po obu stronach konfliktu. W grudniu 2000 roku podpisano porozumienie pokojowe. Pięć lat później Erytrea zmusiła ONZ do ewakuowania ze swojego terytorium żołnierzy z Europy i Ameryki.

Erytrea współcześnie

Erytrea to kraj zamknięty politycznie, w którym nigdy nie było wyborów – co prawda planowano wybory parlamentarne na 2001 rok, lecz bezterminowo je odroczono. Erytrea praktycznie nie uczestniczy w forach międzynarodowych, jest w zasadzie najmniej aktywnym krajem w instytucjach, w których formalnie funkcjonuje.

W ubiegłym roku, kiedy Chiny zaoferowały pomoc dla krajów afrykańskich, dostarczając środki ochrony zdrowia do wszystkich państw afrykańskich, wsparcie przyjęły wszystkie państwa, z wyjątkiem Erytrei. Jest to także jedyny kraj, który nie szczepi się na koronawirusa.

Gospodarka Erytrei

Krajową walutą Erytrei jest nakfa, warta obecnie 0,28 PLN. W kraju nie działa ani jeden bankomat, pieniądze można wypłacać wyłącznie w bankach. Oczywiście państwowych. Co więcej, obowiązują limity wypłat gotówki, dlatego kolejki przed bankowymi oddziałami to standard. Transakcje kartami płatniczymi obsługują wyłącznie nieliczne hotele i restauracje.

Co może zaskakiwać, Erytrea – choć jest krajem biednym – nie należy do państw głodujących. Choć jeśli spojrzymy na średnie zarobki i ceny podstawowych produktów, to widać, że zdecydowana większość mieszkańców żyje poniżej progu ubóstwa.

Zarobki i koszty życia Banknoty erytrejskie

W przeliczeniu na złotówki statystyczny Erytrejczyk zarabia około 800 złotych miesięcznie. Przy tym, ceny podstawowych produktów spożywczych potrafią być o nawet kilkaset procent większe niż w Polsce. Dla przykładu kilogram ryżu kosztuje w przeliczeniu ponad 9 złotych, a kilogramowy bochenek chleba – 21 PLN.

Surowce, rolnictwo, przemysł

Gospodarka znajduje się w większości pod kontrolą państwa, a jej podstawową gałęzią jest wojsko. Funkcjonują nieliczne kopalnie miedzi, żelaza, manganu i soli. Jeśli chodzi o rolnictwo, w Erytrei uprawia się głównie zboża (proso, sorgo, jęczmień, kukurydza), orzeszki ziemne, bawełnę, kawę i tytoń. Hoduje się również bydło, wielbłądy, owce i kozy. Przemysł, na stosunkowo niewielką skalę, zlokalizowany jest głównie w okolicach stolicy – Asmary. Mowa tutaj o przemyśle spożywczym, włókienniczym oraz skórzanym.

Państwo – więzienie

W Erytrei funkcjonuje ponad 300 więzień. Według organizacji zajmujących się prawami człowieka w samym tylko Mai Serwa – obozie karnym położonym około 8 kilometrów od stolicy kraju – przebywa 10 tysięcy więźniów politycznych i nawet 15 tysięcy osób uwięzionych z powodu swoich przekonań religijnych.

Żadna zewnętrzna organizacja nie ma wstępu do erytrejskich zakładów karnych. Ze szczątkowych doniesień wiadomo, że są przeludnione, dochodzi w nich do nieludzkich przypadków tortur, a osadzeni przetrzymywani są zwykle bez wyroków sądowych.

Powszechna służba wojskowa

Największym symbolem totalitarnego reżimu w Erytrei jest wojsko. Do służby wojskowej zobligowany jest każdy obywatel, który ukończył 17 lat. Obowiązkowy pobór dotyczy także niezamężnych kobiet. Służba trwa po kilkanaście lat, ale w zasadzie może trwać w nieskończoność. Teoretycznie jest ona uregulowana prawnie, ale w sposób niejasny i w ogóle się tych przepisów nie przestrzega. W praktyce, służba może być stale przeciągana – aż do ukończenia 70. roku życia.

Wojsko wykorzystywane jest nie tylko do celów obronnych. Żołnierze traktowani są jako darmowa i niewolnicza siła robocza – choćby na farmach czy w kopalniach należących do oficjeli. Za odmowę lub uchylanie się od służby karze się więzieniem. Ponadto, wyjazd z kraju jest możliwy dopiero po odbyciu swojej służby wojskowej.

Kryzys migracyjny w 2015

Z powyższego powodu, gdy zaczął się kryzys migracyjny w 2015 roku, Erytrejczycy mieli największy stosunek migrantów do liczby ludności. Równocześnie, byli oni drugą najliczniejszą grupą wśród emigrantów, którzy próbowali się dostać do Europy przez Morze Śródziemne. Ostatecznie dokonało tego ponad 50 tysięcy obywateli tego kraju.

Zdecydowana większość krajów Starego Kontynentu uznała obawę Erytrejczyków przed pójściem do wojska za wystarczający powód, by przyznać im ochronę. 89% obywateli ubiegających się o azyl polityczny w Europie otrzymało taki status.

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments